Recenzje 

​

Empusa – w mitologii greckiej bogini strachu, widmo w królestwie Hadesa. W nocy opuszczała podziemie, a na ziemi zabijała podróżnych i wysysała ich krew, wcześniej przybierając różne postacie i wabiąc ich w różne miejsca. Podobno zjadała też ich zwłoki. 1913 rok, Kotlina Kłodzka. W pensjonacie dla panów przebywają chorzy na gruźlicę w różnym stadium choroby. Ich dzień wygląda mniej więcej tak: chodzą do pobliskiego kurhausu na zabiegi i na jeden posiłek

a resztę czasu spędzają w swoim gronie w pensjonacie lub na wycieczkach po okolicy. Wspólne spędzanie czasu urozmaicane jest piciem nalewki z grzybków :) i rozmowami o filozofii, religii i wyższości mężczyzn nad kobietami. Myzoginizm level hard. W treść wplecione też są miejscowe legendy. Przesłanie, czy morał, całego tekstu jest bardzo piękne. Jednak w trakcie czytania wynudziłam się bardzo. Zabrakło mi w tej książce wszystkiego czego oczekiwałam

- klimatu, magii, poetyckości i horroru, który jest w podtytule. (Agata Lava)

​

​

Trudno odmówić sobie lektury najnowszej powieści polskiej Noblistki. „ Empuzjon” to niezwykle klimatyczna

i wciągająca opowieść określona w podtytule jako horror przyrodoleczniczy.
Akcja rozgrywa się piękną złotą jesienią (wrzesień, październik) w 1913 roku w autentycznie istniejącym sławnym niemieckim sanatorium Gorbersdorfie, dzisiejszym Sokołowsku na Dolnym Śląsku. Przyjeżdżają tam pacjenci z całego świata lecząc „ choroby piersiowe i gardlane”. Jednym z nich jest młody student inżynierii kanalizacyjnej z Lwowa,

24-letni Mieczysław Wojnicz, chorujący na gruźlicę i skrywający w sobie pewną tajemnicę.
Ze względu na warunki geograficzne sanatorium usytuąowane jest „ pasie wolnym od suchot”. Leczenie chorych odbywa się niemal wyłącznie metodami naturalnymi poprzez spacery, leżakowanie, dobre odżywianie i zimne prysznice. Ponieważ kuracjusze mają okazję do częstych spotkań, sporo rozmawiają ze sobą. Ich uwagę najczęściej skupia temat kobiet, w szczególności podrzędnej roli kobiet w społeczeństwie. Poglądy mężczyzn na temat kobiet i ich miejsca w świecie są często przez nich wspierane cytatami znanych osób (Augustyn, Tomasz z Akwinu, Szekspir czy modny w tamtych czasach początkujący psychoanalizę Z. Freud). Utkany zostaje w ten sposób swoisty traktat filozoficzny dający obraz istniejącej w ówczesnych czasach pozycji kobiety w społeczeństwie. Warto poznać poglądy ludzi, których autorka ożywiła na kartach powieści.
Na szczególną uwagę zasługuje nastrój grozy w powieści związany z położeniem maleńkiej wioski otoczonej lasem, niedostępną przyrodą, ludźmi – węglarzami i ich specyficznymi zwyczajami. Chorzy ogarnięci chorobą, z dala od domu i rodzin, często z gorączką, kaszlem, stykający się ze śmiercią, nieznający dialektu miejscowych, ich dziwnych tradycji

i zwyczajów z lękami i niepokojem muszą mierzyć się z rozgrywającym się wokół nich horrorem.
Warto doczytać rewelacyjną powieść do końca, tym samym poznać skrywaną i jakże aktualną w dzisiejszych czasach tajemnicę Wojnicza.
Nie jest to jednak - z wielu powodów - książka dla wszystkich. Poszukujący szybkiej relaksującej lektury z elementami sensacji z pewnością będę zawiedzeni. (Joanna Papusa)

​

Nie powaliła mnie tak jak "Dom dzienny, dom nocny", ale całkiem przyjemnie spędziłam z nią czas. Horrorem bym jej jednak nie nazwała, bardziej lekkim thrillerem, choć to i tak nadużycie. Ot, mamy pensjonat, czy może bardziej uzdrowisko dokąd przyjeżdżają na kuracje chorzy na gruźlicę. Pomiędzy zabiegami, leżakowaniem, spacerami i snem panowie (bo rzecz dzieje się w pawilonie dla panów) prowadzą mniej lub bardziej ożywione dysputy na tematy wszelakie, począwszy od filozofii poprzez psychologię, religię na biologii skończywszy. Zdaje się jednak, że ulubionym tematem kuracjuszy są kobiety i ich podrzędna rola w stosunku do mężczyzn. Mimo tego jako czytelniczka nie czułam się w żaden sposób urażona czy oburzona, bo w tamtym okresie, na początku XX wieku, właśnie takie przekonania dominowały w świadomości warstw wykształconych.
Poza tym pensjonat ten otacza trudna do zdefiniowania i uchwycenia dziwna aura związana z pewną stara legendą

i z powtarzającymi się cyklicznie co roku w tym samym czasie morderstwami, a i sami kuracjusze wraz z gospodarzem zdają się mieć coś do ukrycia.
Mamy więc w powieści dość gęstą atmosferę małej społeczności, zamkniętej w małej miejscowości z nieodłączną nalewką, która - wydaje się - zmienia postrzeganie osób ją pijących. Pokuszę się o stwierdzenie, iż niektóre fragmenty ocierały mi się o realizm magiczny.
Jednym słowem powieść warta przeczytania, ale nie rozkłada na łopatki. (Magdalena Zwierzyniec)

​